Kick-boxing kojarzy się laikom najczęściej z walkami, w których rywale uderzają z pełną mocą rąk i nóg. Trzeba jednak wiedzieć, że sport ten pozwala na sprawdzenie swoich możliwości nie tylko zabijakom, ale każdemu ćwiczącemu, niezależnie od uprawianego stylu, predyspozycji fizycznych i psychicznych. W kick-boxingu wypracowano wszechstylowy system współzawodnictwa (Ufel 1991).

 Polski Związek Kick-Boxingu określa regulaminy sportowe formuł walki:

  • Semi-contact (pół kontakt)
  • Light-contact (lekki kontakt)
  • Walki w pełnym kontakcie (full-contact):
    • Full-contact
    • Full-contact Low-kick
    • Thai-boxing
    • K-1 rules
  • Formy przy muzyce
  • Aero kick-boxing

Semi-contact

 

            To regulamin, który preferuje szybkość i technikę walki. Niektórzy porównują sposób walki z szermierką. Podobnie jak w fechtunku, po każdej udanej akcji sędziowie przerywają pojedynek i na bieżąco przyznają punkty. Siłę uderzeń należy kontrolować, uderzać rywala lekko. Nokaut – zabroniony. Doskonalą się w technikach walki, poprawiają szybkość reakcji (Ufel 1991).

            Semi-contact (point fighting) jest formą walki, gdzie dwaj zawodnicy walczą ze sobą w celu zdobycia większej ilości punktów używając prawidłowych, lekkich i dobrze kontrolowanych technik ręcznych i nożnych. Jest to dyscyplina techniczna kładąca równy nacisk na szybkość i poprawność technik, a ich punktowanie oparte jest na zasadzie kontrolowanych akcji. Jest to walka przerywana, po każdej udanej akcji następuje bezpośrednie przyznanie punktów.

Walki semi-contact odbywają się na macie. Obowiązuje sprzęt ochronny. Kategorie wiekowe zaczynają się od kadeta, czyli zawodnicy 10-12 lat, a kończą się na seniorze 18-45 lat (tab.1.). Walki trwają 3 razy 2 min z jednominutową przerwą lub 2 razy 2 min z jednominutową przerwą.  Obowiązują kategorie wagowe (tab.2.). W tej formule występują również rozgrywki drużynowe. Wtedy nie ma podziału na kategorie wagowe, jest tylko jedna runda trwająca 2 minuty i są dwie opcje do określenia zwycięskiej drużyny:

zespół z największą ilością zdobytych punktów

zespół z największą ilością wygranych walk indywidualnych.

Kobieta może walczyć tylko z kobieta z przeciwnej drużyny. Rywalizacja drużyn może odbywać się w mieszanych zespołach.

Uderzenia wykonuje się na:

głowę (niedozwolone uderzenia na górę głowy),

tułów (dozwolone uderzenia na przód i boki),

nogi (dozwolone tylko podcięcie na ochraniacz stopy).

Dozwolone techniki:

kopnięcia: proste, boczne, okrężne, ukośne, zahaczające, po obrocie, opadające, z wyskoku,

ciosy ręczne: proste, z dołu, sierpowe, grzbietem pięści bez obrotu, krawędzią dłoni.

Uderzenie pięta jest niedozwolone (www.pzkickboxing.pl)

Light-contact

 

Jest formą walki ciągłej. Techniki ręczne i nożne powinny być wykonane lekką kontrolowaną siłą (www.pzkickboxing.pl).

            Poza przygotowaniem technicznym i szybkościowym wymaga od zawodników dobrej kondycji i siły. Light-contact uważa się za formę pośrednią między semi- i full-contact. Praktycznie w walkach według tego regulaminu przygotowują się zawodnicy do trudniejszych występów w systemie full kontaktowym (Ufel 1991).

            Walki light-contact odbywają się na macie (tatami) jak w semi-contact lub ringu jak w full-contact. Zawodnicy ubrani są w kask z pełnym zabezpieczeniem głowy, ochraniacz na zęby, ochraniacz piersi (tylko dla kobiet), rękawice (10 Oz), ochraniacz na podbrzusze, ochraniacz piszczeli, protektory na stopy, bandaże na ręce. Zawodnicy noszą koszulki sportowe i długie, proste, luźne spodnie. Inne tradycyjne stroje (kimona, karategi) są dozwolone.

 

Tabela 1. Kategorie wiekowe light-contact, semi-contact

Kategoria wiekowa

Wiek

Kadet młodszy

10-12 lat

Kadet starszy

13-15 lat

Junior

16-18 lat

Młodzieżowiec

19-21 lat

Senior

18-45 lat

Tabela 2. Kategorie wagowe light-contact, semi-contact

Juniorzy, Młodzieżowcy, Seniorzy

Kadet młodszy, Kadet

mężczyźni

kobiety

chłopcy

dziewczęta

- 51 kg (jun.)

- 57 kg - 57 kg

- 63 kg - 63 kg

- 69 kg - 69 kg

- 74 kg - 74 kg

- 79 kg - 79 kg

- 84 kg - 84 kg

- 89 kg - 89 kg

- 94 kg + 89 kg

+ 94 kg

- 50 kg

- 55 kg

- 60kg

- 65 kg

- 70 kg

+ 70 kg

- 42 kg

- 47 kg

- 52 kg

- 57 kg

- 63 kg

- 69 kg

+ 69 kg

 - 42 kg

 - 46 kg

 - 50 kg

 - 55 kg

 - 60 kg

 - 65 kg

 + 65 kg

Walki w formule light-contact trwają 3 razy 2 minuty z jednominutowymi przerwami. W związku z duża liczbą zawodników Sędzia Główny zawodów może skrócić czas walk z finałami włącznie do 2 razy 2 minuty z jednominutową przerwą w porozumieniu z Delegatem Sportowym PZKB.

Dozwolone techniki kopnięć i ciosów oraz dozwolony obszar trafień są takie same jak w semi-contact.

Zawodnik zdobywa punkt jeżeli zadany przez niego cios był wykonany dozwoloną techniką w dozwolony obszar trafień z kontrolowaną siłą. Do oceny przebiegu rundy służą punkty pomocnicze przyznawane według następujących zasad:

cios ręką – 1 pkt.,

kopnięcie na tułów – 1 pkt.,

podcięcie – 1 pkt.,

niski rzut (przez biodro) – 1 pkt. (tylko na macie),

kopnięcie na głowę – 2 pkt.,

kopnięcie z wyskoku na tułów – 2 pkt.,

kopnięcie z wyskoku na głowę – 3 pkt.

Rundę ocenia się maksymalnie do 10 punktów, może się ona skończyć wynikiem 10 do 9 (jeśli zawodnik wykazuje przewagę zadając większą liczbę celnych ciosów), 10 do 8 (tylko w sytuacji gdy zawodnik otrzyma minus punkt). Kryteriami do oceny walki są tzw. małe punkty za techniki nożne i ręczne, a przy wyrównanej liczbie ciosów liczy się:

lepsza technika,

lepsza obrona,

lepsza kondycja,

większa liczba technik nożnych,

lepsza taktyka.

W czasie walki, każdej rundy zawodnik musi wykonać minimum 6 technik nożnych (kopnięć).

W przypadku walk na macie wyjścia i kary są identyczne jak w semi-contact. Podział gradacji kar:

pierwsze – złamanie regulaminu lub wyjście poza pole walki

Uwaga albo 1-wsze wyjście

drugie- złamanie regulaminu lub wyjście poza pole walki

Ostrzeżenie albo drugie wyjście,

trzecie – złamanie regulaminu lub wyjście poza pole walki

Minus punkt,

czwarte – złamanie regulaminu lub wyjście poza pole walki

Dyskwalifikacja.

Zawodnik może być ukarany lub zdyskwalifikowany za zadawanie ciosów z niekontrolowaną siłą (www.pzkickboxing.pl).

Full-contact

 

Jest formą walki ciągłej, podczas której ciosy bokserskie, techniki nożne mogą być wykonane z pełną siłą. Walki mogą toczone być tylko na ringu bokserskim o ściśle określonych parametrach (www.pzkickboxing.pl).

            Prawo występu w walkach według tego regulaminu otrzymują kick-boxerzy o najwyższych umiejętnościach (Ufel 1991).

            W odróżnieniu od light-contact zawodnicy walczą z nagim torsem, kobiety w koszulkach z wyższym dekoltem „ala stanik”, tradycyjne stroje są zabronione. Reszta regulaminu dotyczącego obowiązkowego ubioru zawodników do walki jest taka jak w light-contact. Kategorie wiekowe zaczynają się od wieku 14 lat i występuje inny podział kategorii wiekowych niż w light- i semi-contact (tab. 3.). Występuje podział na kategorie wagowe (tab. 4.).

Tabela 3. Kategorie wiekowe full-contact

 

Kategoria wiekowa

Wiek

Kadet młodszy

14 - 15 lat

Junior

16 - 18 lat

Młodzieżowiec

19 - 21 lat

Senior

18 - 45 lat (kobiety 18 - 40 lat)

Tabela 4. Kategorie wagowe full-contact

Juniorzy, Seniorzy, Młodzieżowcy

mężczyźni

kobiety

- 51.0 kg

- 54.0 kg

- 57.0 kg

- 60.0 kg

- 63.5 kg

- 67.0 kg

- 71.0 kg

- 75.0 kg

- 81.0 kg

- 86.0 kg

- 91.0 kg

+ 91.0 kg

 - 48.0 kg

 - 52.0 kg

 - 56.0 kg

 - 60.0 kg

 - 65.0 kg

 - 70.0 kg

 + 70.0 kg

Czas trwania walki jest taki jak w light-contact. Miejsca trafień dozwolone i niedozwolone oraz dozwolone techniki są takie same jak w light-contact. Do technik niedozwolonych należą:

kopnięcia kolanem,

ciosy ręczne: łokciem, przedramieniem, nasadą, na odlew, z góry, obrotową techniką ręczną,

w tylną część tułowia i głowy oraz góry głowy (z góry),

poniżej pasa.

Przyznawanie małych punktów wygląda inaczej niż w light-contact. Każdy cios i kopnięcie, nawet z wyskoku liczone są za jeden punkt.

Inaczej niż w light-contact zwycięstwo może być ogłoszone przez nokaut (K.O.), jeżeli zawodnik po prawidłowym ciosie nie jest w stanie przyjąć postawy po 8 sek., i nie jest zdolny do walki po 10 sek. Zwycięstwo przez RSC następuje, gdy:

sędzia przerywa walkę po trzykrotnym liczeniu w ciągu rundy lub trzykrotnym liczeniu w ciągu całej walki,

sędzia przerywa walkę po widocznej przewadze jednego z zawodników, gdy kontynuacja walki może zagrażać zdrowiu zawodnika,

z powodu kontuzji, gdy winny jest zawodnik poszkodowany, a drugi nie przekroczył przepisów.

Low-kick

 

            Jest formą walki ciągłej, podczas której techniki ręczne mogą być wykonywane z pełną siłą, mogą być atakowane uda (www.pzkickboxing.pl).

            Formuła ta różni się od full-contactu jedynie tym, że oprócz ataku na uda (główna różnica), zawodnicy muszą być ubrani w krótkie spodenki, dozwolone są ciosy ręczne grzbietem pięści bez obrotu. Dozwolone są kopnięcia golenią – osłoniętą ochraniaczem.

Thai Boxing

            W thai boxingu regulamin przewiduje atak kolanem na nogi, tułów i głowę przeciwnika. Dopuszczane są ciosy ręczne grzbietem pięści, walka w klinczu – w przypadku braku akcji i pasywności zawodników sędzia przerywa walkę. Dozwolone jest przechwycenie nóg i rąk oraz wykonanie akcji kontrującej, można przytrzymywać przeciwnika za głowę lub szyję atakując nogami lub kolanami. Niedozwoloną techniką jest atak łokciem. Dla juniorów zabronione są kopnięcia kolanem na głowę. Juniorem jest zawodnik w wieku 17-18 lat, młodzieżowiec – 19-20 lat, senior  - 18-45 lat. Kadeci mogą uczestniczyć tylko w treningach, nie rozgrywa się żadnej rywalizacji sportowej dla tej kategorii wiekowej. Pozostałe zasady nie różnią się od regulaminu sportowego formuły low-kick. Wprowadzony jest system klas zawodniczych w zależności od stażu treningowego.

K-1 Rules

            Regulamin sportowy tej formuły walki uwzględnia dodatkowo, inaczej jak w formule full-contact low-kick, kopnięcia kolanem z wyskoku oraz zezwala na ograniczone stosowanie uderzenia obrotowego ręcznego (backfist). Walki składają się z podstawowych pięciu lub trzech rund trzyminutowych. Punkty przyznawane są gdy nastąpił czytelny, efektywny i odczuwalny dla przeciwnika atak za pomocą regulaminowych technik walki. Punktowany jest każdy cios, zgodny z przepisami, który szkodzi przeciwnikowi. Punkty przyznawane są w następującej hierarchii: liczba knockdown’ów, widoczne szkody zadane przeciwnikowi w wyniku ataku, liczba czystych uderzeń i stopień agresywności (aktywności) w walce (www.pzkickboxing.pl).

            Full-contact low-kick, K-1 i thai boxing są odmianami kick-boxingu nawiązującego do muay thai.

Styl Muay Thai określa walkę pełno-kontakową, w której walczący mogą używać uderzeń kolanami i łokciami, kopnięć, technik bokserskich, przechwytów, niektórych rzutów i obaleń w celu uzyskania przewagi nad przeciwnikiem. Preferuje on zawodników poruszających się statycznie, idących do przodu, nie unikających wymian, zadających mocne techniki. Dyskryminuje natomiast zawodników skaczących (na wzór niepełno-kontaktowych odmian Kick-boxingu czy Boksu amatorskiego), uciekających, unikających wymiany kopnięć i uderzeń. Integralną częścią Muay Thai jest walka „Pam” (ciało w ciało) polegającym na odpowiednim uchwyceniu przeciwnika w celu zadawania technik kolanami i łokciami. Charakterystyczne dla Muay Thai są również twarde bloki przednią częścią podudzia i przedramion, przechwyty nóg, uniki poprzez odchylenie tułowia lub odejścia nogami. Źle postrzegane jest używanie technik Boksu amatorskiego: uników rotacyjnych, bicie długich serii rękami na tułów, odskakiwanie i doskakiwanie do przeciwnika (www.pzkickboxing.pl).

Formy przy muzyce

            Formy przy muzyce są rodzajem wyreżyserowanej walki z jednym lub kilkoma przeciwnikami. Wykonywane techniki pochodzą z orientalnych sztuk walki i muszą być zgodne z rytmem muzycznym. Konkurencja form przy muzyce jest wykonywana na macie, tatami. Jest ona wykonywana na czas. Mogą już w niej brać udział chłopcy i dziewczęta od siódmego roku życia. Nie ma żadnego ograniczenia dla ubioru zawodników form przy muzyce. Występuje podział na cztery style, takie same dla płci męskiej  i żeńskiej:

styl twardy (pochodzący z karate, taekwondo),

styl miękki (pochodzący z kung fu, wu-shu),

styl twardy z bronią (kama sai, tonfa, nunchaku, bo),

styl miękki z bronią (naginata, nunchaku, katana, tai-chi miecz, łańcuch, miecz obosieczny, wu-shu długi kij, dwa miecze, miecz hak, dwa miecze haki, włócznia, szabla, lina) (www.pzkickboxing.pl).

Aero kick-boxing

      Aero kick-boxing jest rodzajem ćwiczenia treningu zawierającego techniki z aerobiku i kick-boxingu. Wykonawca używa repertuaru technik z kick-boxingu do szczególnego rodzaju wybranej muzyki. Elementy zawarte w pokazie mogą być łączone z pewnym rodzajem fitness. Obowiązuje synchronizacja ruchów z rytmem muzyki. Ćwiczenia wykonuje się w określonym czasie. Techniki kick-boxingu muszą być wykonywane prawidłowo, dynamicznie, płynnie jakby walczyło się z realnym przeciwnikiem. W konkurencji mogą startować chłopcy i dziewczęta od siódmego roku życia. Ćwiczenia mogą być wykonywane indywidualnie lub zespołowo (3 zawodników nawet różnych płci). Konkurencja wykonywana na tatami. Obowiązuje ubiór długie luźne spodnie jak do kick-boxingu lub aerobiku, obuwie sportowe (www.pzkick-boxing.pl).