Sztuki walki zawsze niosły za sobą istotny element. Oprócz szkolenia adeptów w samoobronie przekazywały im formę zorganizowanego procesu wychowawczego lub nawet określonej filozofii, jak to ma miejsce w judo czy karate ( Tokarski 1988).

Kick-boxing wywodzący się z karate odrzucił  filozofię. Rezygnując z niej instruktorzy i trenerzy wzięli na swoje barki odpowiedzialność za kształcenie i wychowanie ludzi trenujących, bo przekazywanie tego typu umiejętności to broń w rękach i nogach, która może być wykorzystana w nieodpowiedni sposób. Ludzi trenujących kick-boxing, tak jak w przypadku każdej sztuki walki, musi  cechować dyscyplina i silny charakter. Aby osiągnąć jakikolwiek sukces w tej dziedzinie nieustannie należy pracować nad techniką, wytrzymałością i psychiką łącząc je wszystkie z odpowiednią taktyką walki, aby wygrać z przeciwnikiem.

Czytaj więcej...

            Kick-boxing kojarzy się laikom najczęściej z walkami, w których rywale uderzają z pełną mocą rąk i nóg. Trzeba jednak wiedzieć, że sport ten pozwala na sprawdzenie swoich możliwości nie tylko zabijakom, ale każdemu ćwiczącemu, niezależnie od uprawianego stylu, predyspozycji fizycznych i psychicznych. W kick-boxingu wypracowano wszechstylowy system współzawodnictwa (Ufel 1991).

 Polski Związek Kick-Boxingu określa regulaminy sportowe formuł walki:

  • Semi-contact (pół kontakt)
  • Light-contact (lekki kontakt)
  • Walki w pełnym kontakcie (full-contact):
    • Full-contact
    • Full-contact Low-kick
    • Thai-boxing
    • K-1 rules
  • Formy przy muzyce
  • Aero kick-boxing

Czytaj więcej...